Η ζωή χρειάζεται τον χρόνο της

Πέρασε αρκετό διάστημα από το τελευταίο μου άρθρο. Ήθελα να γράψω, αλλά ποτέ δεν έβρισκα κάτι. Και έτσι το αμέλησα, το άφησα για μετά, όπως λέμε. Χρόνο είχα, ψέματα δεν θα πω, αλλά πάντα έβαζα άλλες προτεραιότητες. Στην πραγματικότητα μερικές φορές, απλά δεν είναι η κατάλληλη, η σωστή ώρα. Ή ακόμα πιο σωστά χρειαζόμουν τον χρόνο μου για να ξαναγράψω. Έπρεπε κάποια πράγματα, κάποια συναισθήματα να κάνουν τον κύκλο τους μέσα μου και να βρω ξανά την διάθεσή μου.

Έτσι λοιπόν, χαζεύοντας αυτή την φωτογραφία, σκεφτόμουν τι όμορφη που είναι η φύση αυτή την εποχή και πόσο η ζωή μας της μοιάζει. Όπως οι εποχές κάνουν τον κύκλο τους, και όπως τα ποτάμια ταξιδέυουν μακριά για να καταλήξουν στην θάλασσα... έτσι και εμείς πρέπει να δίνουμε στον εαυτό μας τον χρόνο να βιώσει κάποιες καταστάσεις, να τις ζήσει και να κάνουν τον σωστό κύκλο μέσα μας.

Η ζωή περνά, κυλά. Πρέπει να ζήσουμε την χαρά και την λύπη. Και όχι να κουκουλώνουμε τα συναισθήματα μας. Αν τα κρατήσεις παγιδευμένα και δεν τα εκφράσεις, απλά σε πνίγουν και κάποια στιγμή θα βγουν από μέσα σου με ορμή. 

Είναι όμορφο να αφήνεις περιθώριο να κατανοήσεις κάποιες μικρές ή μεγάλες αλλαγές. Πολλές φορές, επειδή έχουμε μάθει σε ταχύτατους ρυθμούς, νομίζουμε ότι έχουμε την δύναμη να παλέψουμε για πολλά ταυτόχρονα και ότι δεν έχουμε ανάγκες εμείς οι ίδιοι. Η καθημερινότητα μας είναι τόσο γεμάτη που κατάντησαν οι μικρές μας, απλές, καθημερινές μας ανάγκες, πολυτέλεια. Και επειδή αφήνουμε πολλά για μετά, συσσωρεύονται και δεν βρίσκουμε γαλήνη ή δεν έχουμε χρόνο να ηρεμήσουμε όπως θα θέλαμε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μαλώνουμε ή ότι φωνάζουμε. Απλά, δεν χαλαρώνουμε τον οργανισμό μας, το μυαλό μας, το σώμα μας.

Στην φύση, υπάρχουν τα ορμητικά ποτάμια, οι καταρράκτες, αλλά και οι γαλήνιες λίμνες. Και μέσα μας, έχουμε αγάπη, ηρεμία, θυμό, αγανάκτηση, πίεση, χαρά, λύπη... χιλιάδες συναισθήματα που είναι όμορφο να ξέρουμε να τα διαχειριστούμε. Αγνοώντας ή απλά βάζοντας στο <περίμενε> κάποιες μικρές μας ανάγκες, φτάνουμε να μην αντέχουμε τις μεγάλες στιγμές και τις δυσκολίες.

Όσο και αν ακούγεται εγωιστικό, πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Ο καθένας μας ξέρει τι τον ευχαριστεί και τι τον αναζωογονεί. Τι τον γεμίζει χαρά και γαλήνη. Άλλος διαβάζοντας ένα βιβλίο ή ακούγοντας μουσική, άλλος πηγαίνοντας για καφέ και βλέποντας φίλους, ακόμα και ένα ταξίδι, ή μια μέρα χωρίς τίποτα ιδιαίτερο.

Η ζωή θέλει τον χρόνο της για να στον γυρίσει πίσω απλόχερα. Θέλει τον χρόνο της για να ζήσεις την σχέση σου με τους γύρω σου, θέλει τις στιγμές της για σένα τον ίδιο, θέλει να σπας την μιζέρια και την ρουτίνα για να θυμάσαι ότι έζησες καταστάσεις και ότι είσαι ζωντανός. Θέλει ακόμα και την θλίψη σου να ζήσεις, και την απογοήτευση, το πένθος, τις δυσκολίες για να μπορέσεις να εκτιμήσεις την χαρά, την ομορφιά και την δύναμη του να είσαι απλά καλά.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στην φύση, ακούστε τους ήχους γύρω σας, νιώστε πως μυρίζει το χώμα, το δέντρο, δείτε τους χρωματισμούς των φύλλων, μαζέψτε πέτρες ή κουκουνάρια ή κάτι για να στολίστε το σπίτι σας. Κάντε ένα εποχιακό στεφάνι ή απλά ένα κουτί αναμνήσεων από ταξίδια... Είναι ωραίο να θυμάστε ευτυχισμένες στιγμές, να ξανάρχονται στο νου γέλια, τραγούδια, αγκαλιές.

Αλλά ακόμα πιο ωραίο είναι να πεις, ζωή σε απολαμβάνω, σε ζω κάθε στιγμή

Με αγάπη,

Μαρία

ΥΓ. Να αφήνουμε ότι μας βαραίνει για να μπορεί η καρδιά μας να πετά